dinsdag, november 16, 2010

Mijn vaders trui

Wat heeft een krantenartikel over bomen te maken met een breiblog?
Toen ik het las moest ik aan mijn vader denken. Hij is 2,5 jaar geleden overleden en nog dagelijks denk ik aan hem. Ook heb ik vaak dat ik denk: "Dat zal ik Pa even vertellen".
Dat gebeurde ook bij het lezen van het mooie artikel, geschreven door Brian Kwabbes. Hij vertelt daarin dat hij zelf bomen aanplant, door tijdens wandelingen in de natuur, hier en daar eikeltjes te laten vallen.
Dit spreek me zo enorm aan! Ik ben, net als mijn vader, een natuurmens. En ben ook het liefst buiten, bezig met bomen en planten. Genieten van het roodborstje die al mijn arbeid in de tuin gadeslaat en als ik me wat terug trek, gaat kijken wat ik heb gedaan.
Ik vind het zo jammer dat er zoveel natuur verdwijnt, door diverse redenen. En dan al die tuintjes die zwart en kaal liggen te wezen in de winter. Waar de vogels niks meer hebben te zoeken, de egels geen beschutting vinden en de grond verarmd.
Mijn vader leerde me om vooral te luisteren naar de natuur, geen rotzooi er van te maken, maar met beleid te tuinieren. Bladeren laten liggen op de aarde, goed voor aarde, planten en dieren. Bomen aan planten, de longen van de aarde.
Mijn vader plantte ook overal bomen van eigen zaailingen: eiken, kastanjes, berken, dennebomen en nog veel meer soorten. Hij zorgde voor een goede opbouw van het bos, hoge bomen en lagere struiken, zodat het een 'spannend'bos werd, waarin je kon 'verdwalen'. Wat zou hij genieten van dit artikel.
Voor meer informatie, op de link klikken en typen in het zoekvenster: bomen

Mijn moeder handwerkt al heel haar leven en kan het heel goed. Vlak voor hun trouwen heeft ze deze trui voor mijn vader gebreid. Hij heeft hem erg veel gedragen. Toen ik ongeveer 16 jaar was, deed ik hem veel aan, dan haalde ik hem uit zijn kast, net als zijn overhemden. Dat was mode in die tijd.
Jaren heb ik hem aan gehad, eerst voor de leuk, later voor lekker warm op de bank. Toen mijn dochter ongeveer 12 jaar was, deed zij hem veel aan, haalde hem uit mijn kast. Hij is ook met haar mee verhuisd toen ze als student op kamers ging en heeft daar dienst gedaan als verwarming en lekker in wonen trui.

Nu is hij weer terug. Dochterlief gaat bijna samenwonen en moet nu opruimen. Keuzes maken wat ze mee wil hebben en wat niet. Want er is wel ruimte voor 2 personen, maar weinig kastruimte. Omdat ze de trui niet weg wil doen en ik hem graag terug wil, ligt hij nu weer bij mij in de kast. Ik ben er erg blij mee. Herinner me weer gebeurtenissen waarbij mijn vader de trui droeg.
Heel bijzonder, dat mijn moeder met heel veel liefde voor haar toekomstige man, deze trui heeft gebreid. Dat mijn vader hem heel veel gedragen heeft en hem daarna aan mij heeft afgestaan. Dat hij gezien heeft dat mijn dochter hem droeg en dat hij nu, nu Pa is overleden, de trui nog steeds in ons midden is.
Goede herinneringen blijven zo voor altijd bewaard.





12 Comments:

Anonymous Annelyse said...

Ne papa blijft toch altijd in uw hart hé

7:09 p.m.  
Anonymous froukje said...

Prachtig geschreven, voor mij natuurlijk erg herkenbaar. Mooie herinneringen! Wat is het toch fijn om zulke mooie herinneringen te mogen koesteren.

8:10 p.m.  
Anonymous Jildou de Vries said...

Bijzondere blog... Erg mooi!

9:44 p.m.  
Blogger Aal said...

Wat mooi en liefdevol beschreven!

10:40 p.m.  
Anonymous Anje A. said...

Wat een herkenbaar stukje deze keer weer. Mijn vader is 2 jaar geleden overleden en was ook zo'n natuurmens... had een klein tuincentrumpje en later een grote moestuin. zijn balkon en galerij waren een echt paradijs; zijn buren waren reuze blij met hem! Hij leerde zijn kleinkinderen altijd en overal over de natuur en heeft zeker bij mijn dochters zijn liefde ervoor overgebracht. Bij ons zijn het de boerenzakdoeken die gevoelens van herinnering en gemis oproepen, zoals bij jou de trui. Wat me meteen deed denken aan de trui die ik had "gepikt" van mijn vader waarin ik verdronk, maar dat was in met zijn overhemd en stropdas erbij...Ach ja... het gemis blijft, maar de mooie en goede herinneringen overheersen gelukkig en hij leeft voort in de natuur.... Mooi ook die gedachte van overal een boom te planten... die ga ik verkondigen. Dank je wel!

11:09 a.m.  
Blogger Saskia said...

slik... wat mooi! (en wat een goede kwaliteit garen!)

1:18 p.m.  
Anonymous Jeannette said...

Geweldig.... Ook hier nog steeds trui etc van een al lang geleden (te vroeg!) overleden vader, die ook mij meenam de natuur in...

2:15 p.m.  
Blogger tikje wit said...

-mooi- !

5:16 p.m.  
Blogger Archangel said...

Mooi verhaal en heel herkenbaar - ik denk geregeld als ik kook en ik ontdek een betere manier om iets klaar te maken, dat moet ik hem vertellen. Ook over politiek konden we veel praten, maar ik ben ook wel blij dat hij niet meer mee hoeft te maken hoe we een regering hebben met steun van de PVV :(

11:01 a.m.  
Anonymous Anoniem said...

Prachtig! ben ontroerd, liefs Marijgje

11:08 a.m.  
Anonymous Annita said...

Wat een prachtig, lief verhaal over je vader, en dan die trui, geweldig dat je die nog hebt.
Mijn vader is al in 1996 overleden helaas, het lijkt minder lang geleden dan het is. Ook ik heb een trui herinnering aan mijn vader. Ik was al heel jong aan het handwerken en toen ik een jaar of 14 was heb ik een trui voor hem gebreid, het was een aubergine kleurige trui met kabels. Hij heeft hem tot zijn dood toe gebruikt. Toen het mooiste eraf was had hij hem altijd aan als hij in de tuin werkte. Ook mijn vader verzorgde zijn tuin met liefde; hij bracht mij de liefde voor de natuur bij. Als kind al leerde ik de namen van zo'n beetje alle plantjes die op Texel te vinden waren, daar waren we altijd op vakantie.

8:20 a.m.  
Anonymous Siem said...

Wat een prachtig ontroerend verhaal en heel bijzonder die trui die daar zo'n prominente rol in speelt. Wanneer ik dan zelf een dag met mijn vader optrek kan ik mij zo goed voorstellen wat een leegte het moet zijn wanneer een zo geliefd iemand er niet meer is. Wat zijn mooie herinneringen dan toch waardevol.

2:11 p.m.  

Een reactie plaatsen

<< Home